18'indeyken İstedigim Yolculuk

18indeyken istedigim yolculuk

ne oldugunu bilmedigim bi hüzün var yine içimde

bilmedigim bi yerin özlemi içindeyim

oraya gitmek istiyorum

yalnızca...

arkama dönüp baktıgımda kimsem olmasın

hiç bi seye sahiplenmeyeyim

bu benim diye başlayan bi cümlem olmasın

yalnız olayım...

kimseye ugramadan bir tanıdıga görünmeden

gitmek istiyorum önümde beyaz yollar olsun

ordada kimsem olmasın

yalnız kalayım...

yollarım varsın dikenli olsun ama gideyim

aç susuz uykusuz kalayım olsun

kaçmak istiyorum buralardan

yalnız başıma..

gitmek istedigim yer biliyorum çook uzak

gitmek istiyorum anladım burda huzur yok

dayanıyorum az kaldı:gidecegim

yalnız...

duyguların olmadıgı bi yer:gitmek istedigim

acı keder ızdırap olmasın

göz yaşları sevinçten olsun

ama yalnız olayım..

özlemiyle yanıp tutuştugum yolculugum gelmedi

yakındı gelecekti ama bekletiyordu

ruhum aynı ruhken beden beni unutmuştu

başka biri olmuştu..tanımadım

böyle degildi bu yüzüm çizgilerim yoktu

böyle degildi bu beden çökmemişti

böyle degildi bu ten buruşmamıştı

vaktim doldu gidiyorum...

gelicekti biliyordum ama çok geç oldu

18inde istedigim yolculuk 70şinde gelmişti

benim diyebilcegim tek bir şeyim olmuştu

o da mezardı.. benim mezarım...

ölümle yasadıgım her anım asır oldu

minik bi çocugun babasından bekledigi bi oyuncak gibi bekledim

oysa ben oynamicaktım dinlenecektim

yorulmuştum çünkü türlerimden..

18inde istemiştim kefeni tabutu mezarı...

hayatı anlamak uzun sürmemişti...acımasızdı..

adeletsiz ve despottu..yaşanılmazdı

bende yaşamadım zaten..yolculugumu bekledim...

ölüme acı ve zor derlerdi..yanılıyorsunuz...

inanın yaşamak daha zor...

onca acıya ragmen nefes alıp verebilmek..

oysa ölüm herşeyden vazgeçmektir..acılardanda..