Ağaçlar

Zeytin rengi saçlarıma yağmur yağarken geceden

Güneşten kovulmuş düş gördüm dalgınlığımda

Ağaçtan kopuyordu her gün bağladığım dilekler

Sen aç bir sabahta sallanıyordun

Kent ağlıyordu...

Akşamların gölgesine düşen gürültüde

Acıdan bahsediyor çocuklar

Kırık günün ardında yaşam

Ay yürüyüşler

Toprağa dolanan tohumların yüzü yok

Ki elimi uzatsam

En yakınımdakiler soluyor önce

Sahipsiz deniz oluyor içim

Tüm korkuları

Sürgün bir solukta denedim

Güzelliğim eskidi

Şimdi

Hangi mevsime sığınsam yabancı değil ağaçlar

Zeytin rengi saçlarıma yağmur yağarken geceden

Biz sessiz bir ölüme benzemekte