Ağıt Dolu İklim

Fotoğraf çerçevelerine bile sığmıyor artık birlikte çektiğimiz acılar.

Gidişinin ayak izleri duruyor hala sesimde..

Sesim ki, bu vedada yetişmez sana..

Hoşça kalamazsın bilirim,

Hoşça gitmek varken aklında..

Öyle gürültülü bir kalbin var ki,

Ne hissettiğini duyamıyorum artık.

İçimdeki şarkıya melodi olmuyor adın.

Sarmıyor etrafımı "sen" dolu kalabalıkların...

Unutmaya görüyorum unutulmaya tutmuş günleri.

Oysa sen,

En güzel cezaydın hayatın bana ödettiği.

Yollarıma diktiğin dikenler gül açmazmış meğer.

Sevilmezmiş her insan bir daha aynı yerden...

Kaybolmuş kaçıncı mutluluğu tuttum gözlerinde bilir misin?

Sana saklandıkça sende yakalanmalarım oldu benim.

Sana vardıkça sende kaybolmalarım oldu..

Boş bir sayfaya koyulmuş nokta gibiyim şimdi.

Öznesiz, yüklemsiz, cümlesiz bir hiç gibi...

Ağıt dolu iklimden yazıyorum bu şiiri.

Düşe kalka seviyordum seni!

Önümden zaman geçiyordu,

Ama sen bir türlü geçmek bilmiyordun sevgili...