Ah Yâr!

Bir kapıda 'Git!' denir,diğerinde 'Arama!'

Allah'ım bu ne acı,tuz basarlar yarama.

Masivadan ötede bir ümidim var ama,

O Bab-ı Kebir'e de ' Gel' denmeden varılmaz.

Sana mazlum zulmeder, budur senin kaderin.

Ne yâr anladı seni, ne muhterem pederin.

Şu mezbele dünyanın mezatında, ederin;

Cevher-i elmas olsa, bir metelik verilmez.

Yüreğinde taşırsın,her mazlumun hüznünü.

Eser-i şah olsan da beğenmezler veznini.

Anla artık sen bunu,her davanın maznunu;

Sen var iken, veballer, failinden sorulmaz.

Ne yapsan,ne etsen de, duyulmuyor vaveylân.

Başına o kepçeyi, vurmuyor artık Leyla'n.

Beyninde deprem mi var,yüreğinde heyelan?

Boz bulanık sel ise,kolay kolay durulmaz.

Çarmıha gerseydiler,yüzselerdi derini...

Sevgilinin kalbinde 'Hüzün' almış yerini.

Bu hasret gecesinde,O'nun o şiirini,

Nereye koyacaksın? Geri versen verilmez...

Sebeb-i hayatına her şeyini adarsın,

Sade bir filiz kalır,tüm dalları budarsın...

'Bir kalemde silindin, sen işte bu kadarsın.'

Deme sakın, seven kalp,hiçbir zaman yorulmaz.

Senden evvel o dünya, oysa ne de rahattı.

'Olsan da olmasan da!' akıp giden hayattı.

Gül diye sundukların diken oldu, kanattı,

Sevgiliye çiçekler, alelâde derilmez.

Üstüne titrediğin,sana diyor bak; -Mehib!

Bilmem neler söylerdi duysa idi bir edib?

Ya Erhamerrahimiyn,katından biri inip,

'Sar' demezse eğer ki, o yâr bana sarılmaz.

A.Hakan YENİCE

29.12.2010