Aradan Maviden Sesten
Ayarı verdi, arayıverince...
Aralardan gelen tıkırtılar yalnızlığı gömmüştü odalara ama.
Bir ara gelir diyordum. bu kadar aradan sonra...
Ne de aman verdi hasretin, onca insan arasında.
Sararmış duvarlarda uykusuzluğun sineması.
Artık sarmıyor bu korkuda,
Bir gelebilse üç harfli
Üç harften oluşsa "sen"
Seviyoruma düşerdi sesi.
Uzun uykulardan bir sabaha..
Duanın rengi açık gökyüzünde...
Uykuda bozulmuş yüzler asık geçiyor caddelerden.
Adresi belli zamanın.
Yataktan tezgaha, makinaya, araca...
Bütün dert akşam olsada, sabaha uyansak.
Bütün gün yokluğun, çıkarmadı aklımdan seni,
Unutsam atışını durduracak sanki yeri.
Benim diye lafmı kaldı bizden sonra
Biriktirip hayalleri mezara, yakındaki uzağa.
Cemal'i görmekle bir sonsuza...
Düşüne, düşer kaderim.
Hayalimi dersin, ettiğim duamı.
Kurudu kalem, yazdı yazan.
Seni de, beni de bozan zaman.
Dalı verdi, Uykuyu görünce.
Dallarda uyuyan kuşlara eşlik gecede.
Dalnıglıkla yazdığım şiirde dalgası..
Dalıp mavilere, denizler yıkadı sandi gökyüzünü.
Ne de aman verdi yalnızlık odama hayalin.
Şimdi dalsın senli cümlelerin şiirlerime.
Yazan sen,
Okuyan ben olduktan sonra..
Yalnızlık Odası