Ayak Direr Ayrılık

Gözlerimizde başlar, aşkın ilk saltanatı ,

Sonra dörtnala kalkar, giderek sevda atı !

Bir kelebek hüznüyle, takılırken ağlara ;

Ya engin denizlere, ya vurur sarp dağlara !...

Gönlünde bir kaynama, gözlerinde meneviş ,

Kim çıkmıştır bahtına, bilmez acemi derviş !

Ulaşmak için birgün, açılacak kollara ,

Düşer bir kervan gibi, dizi dizi yollara...

Ne bilsin ki divane, hangi yol çıkar yare ,

Açık yarayla gezer, dökülür pare pare !...

Bu uzun yolculukta, girerken haldan hale,

Büyür içinde boşluk, düşer gönlü melale !

Aklı askıda kalır, kanar onca yalana ,

Bir panayır yeridir, artık hazır talana !...

Bir sevgili uğrunda, terkederken yurdunu ,

Nerden hesabedecek, yediği ilk vurgunu !

Gönül oynak dümende, ya çöldür, yahut vaha ,

Onca bahane vardır, girmek için günaha...

Ufukta gözükmezken, bir teli sevgilinin ;

Dayanır sınırına, adresi kayıp ilin !

Harlanan ocaklara, habire taşır odun ,

Karadelikler çıkar, yollarına umudun !

Sayıklar gündüz gece, dudağında tek hece,

Çözdükçe uzaklaşır, aşk denilen bilmece ...

Açık kalan gözleri, dönerken durgun göle ,

Atlar yangın yerine, her şeyi bile bile...

Hangi falcıya koşsa, çıkarırlar cinini ,

Her aşık son deminde, kaybeder bilincini.

Simsiyah gözlerinde, deniz nasıl çıldırır ?

İçimiz de kıristal, bir gökyüzü kırılır !

Kaybederken yerini, hem devler, hem cüceler,

Dökülür sonsuzluğa, dilinden son heceler...

Aşka ulaşamadan, ayak direr ayrılık,

Aşıka ağız açar, dipsiz, deli karanlık !

En sonunda bir ömrü, verirken bir hediye ;

Birtürlü soramazsın, asla değer mi diye !...