Ayrılık Kentinde Hüzn-ü Kar

bu kente kar yağardı

sokak karanfil kokardı o zaman

kar afaki düşerdi kente

ben aşklara ay düşlerime

kente matem çökerdi

benim yüzümde kar

saçılırdı ümitler

ıssız kalırdı kar

hüzün gelirdi kente

avuçlarında can kırığı

uğramazdı hiç kimseye

bendim tek buluştuğu

kente bir deniz verdim

hüzne sümbül kokan mevsimler

param pulum yoktu malum

gözlerindi tüm varlığım

şimdi yaşam kirlendi

sen de kirlendin kent de

hiçbir yerde yok sesin

yok kalbimde nefesin

artık bu kente kar yağmasa

ben her karla biraz daha ölmesem

yokluğun kudurmasa gece delirmese

bu kent bensiz kalsa sen yıldızlarda