Bana Bir Şiir Bırak Giderken
-- o en güzeli sürmeli gözlere --
-- Sürmelim' e --
-- yitirdiğimiz, katledilen o bütün can dan öte canlarımıza --
bir şiir bırak bana
giderken
kuruyan gülleri anlat
son güzün hasretini eski bir bahara
beni anlat tükenmiş zamanlara
eski bir resimden
bir şiir bırak bana
ışıktan mısraları
son güzleri
öylesine güzel gözlerini
ve paramparça bir şiire
sürmelerinin son gece rengini sür
ve gözlerime bırak kalsın öylece
ıslansın ayak izlerimiz
yalnız sokaklarda
vakitsiz yağmurlara anlat beni
içimde bırak fırtınalarını
bu gece bir gülüş düşür
sensiz yanlarıma
bir şiir bırak bana
çocuk uçurtmalarımıza yükle o serin rüzgarları
ve bakışından bir ok sapla mısralarına
renksiz bir tablo gibi
suskun gecelerime örtebileyim
sensizliğin örtüsü gibi
zifir karanlıkları
bir şiir bırak bana
zamandan ellerime düşür rüzgarları
bilinmedik bir geceye bırak sessizliğimi
ben kuruyan gül yapraklarında bulurum seni
sessizliğimizi
çaresizliğimizi
fakir bahçelerin yalnızlığı gibi
bir tabloya bırakıp ellerimizi
gün batımı saatleri
sardunyalar gözyaşlarıyla yıkıyorken mevsimleri
hüzün ceketini giydirip üşüyen bu son vedamıza
geriye bıraktığımız her ne varsa
bana bir şiir bırak
suyla ateşin küle hikayesini anlat istersen
ya da varlığında yokluğunun zemherisini
saçlarına ak düşen yalnızlıklarımızı
gün gün eksilen yanlarımızı anlat
bir şiir bırak bana
hüzün bahçelerinde iki yalnız salıncağı
ve topraga karışan sızılarımızı
fısılda rüzgarlara
bana bir hüzün bırak giderken
hiç dinmeyecek yağmurları bırak bulutlara ...
Şiirin bütününü birlikte kaleme aldığımız değerli can dostum
Mert YİĞİTCAN'A şükranlarımı sunuyorum.
on ekim ikibinonbeş / istanbul / Konya