Bana Kalan Ah-u Zâr

Şafak söktü, gün ağardı, karanlığı yırtarak

Yüreğime kor bıraktın; şimdi gönlüm tarûmar.

Gittin ardına bakmadan, dünyamı karartarak

Parçalandı sol yanıma, sevgi taşıyan damar.

Öfke dolu gözlerinden, kızgın lavlar saçarak

Kırdın gönül tellerimi, onmaz yara açarak

Ecel oldun düşlerime, umudumu biçerek

Dünya denen şu koca han, bana sanki bir mezar.

O sımsıcak yürek sensiz, keder derip donuyor

Apaydınlık şu gönlümde, son ışık da sönüyor

Bir sevdayı hebâ etmen; bu bana dokunuyor

Daha goncayken güllerim, dallarıma yağdı kar.

Şimdi çile kazanında, hergün kâhır pişiyor

Yağmur yüklü gözlerimden, nice seller taşıyor

Sanma hâlâ ayaklarım, sana doğru koşuyor

Çalmam bir daha kapını, ölsem de garip, nâçar

Aşka mekân şu kalbimde firtınalar esiyor

Teselliyi çok denedim; gönül kırgın, küsüyor

Her tuttuğum dal kırıldı, umudum buz kesiyor

Sen gülerken Ey vefasız! bana kalan âh-u zâr...