Beni Bana Sormuşsun - 1

' Muhatabı kendini bilir! '

Be hey kendini bilmez, beni bana sorduysan

Adım 'insan-ı kâmil' soyadım 'Haydar' benim.

Hep susuyorum diye bunca cümle kurduysan

Sustuğum bildiğimin yarısı kadar benim.

Ne sandığın kadar kör ne kara ne zifirim

Üç günlük bir konakta an kadar misafirim

Eğer sen ulemaysan ben en büyük kafirim

Rêcm eylesen ne çıkar ruhum payîdar benim.

İster Nesimi gibi benim de yüz derimi

İster Maraş'a taşı dinmeyen kederimi

Nasılsa Hızır Paşa (!) biliyor kaderimi

Taşlara gülümserken güle küsmüş dar benim.

Bu yüzden 'Yavuz' adım, bu yüzden çokum sana

'On iki' olsa adın birinde yokum sana

Bu yüzden 'dergâh' olsan, aç değil tokum sana

Çünkü 'Hünkâr-ı Bektâş', 'efkâr-ı didar' benim.

Sense "Yezid" demişsin haddini zorlayarak

Öfkeni cehaletin narıyla korlayarak

Oysa sen Hüseyn'imi susuz uğurlayarak

Kerbelâ'da gülerken yitirdiğin ar benim.

Peki sen, sûr üflenip doğrulunca Îsrafil

Vereceğin hesabı düşünmez misin gafil?

Beni neden sorarsın be hey ekber-î sefil

Bir yanım tövbe eder, bir yanım bozar benim.

Yani sen, yarattığın kinle baş başa kalıp

Hayrı şerrine ortak meçhul bir düşe dalıp

Sahra-yı Kerbelâ'da yavaş yavaş azalıp

Kaybolurken, düşlerim ' Cennet'i arar benim.

Bil ki Kalubela'dan beri dimdiktir başım

'Mertlik' tek şiarımdır, 'şerefim' tek yoldaşım.

Hâlâ kim olduğumu sorarsan arkadaşım

Bir Aslan'ın tuttuğu suskun Zülfikâr benim...