Beni Deniz Tutar

kıyamsız bir ihtilâl gözlerin

fikrime işlenmiş nakkaş belâsı...

ilikleniyor ciğerimin orta yerine bir sızı

bir ben kendimi sevemiyorum senden ibadet

şakaklarıma düşürdüğün yıldızları

söndürüyorum!

kurşunları avuçlarında ısıttığından beri

üşümüyorum!

şehir uyurken koynumda

cenin pozisyonunda

ve gün iltihaplarken uykusuz yaralarımı

sustalı damarlara yazdığım adın siliniyor

kan olup akıyorum...

dudaklarımda bestesi sönmüş sigara

evlât edindiğim bir gece bu

ve dindirmiyor yağmurlar

alnımdaki ateşi...

ki gece;

kibarlığı elden bırakmayan

üçüncü basamak fahişesi

makyajı akar mı sence!

yağmur yağsa...

Tanrı ağlasa...

kurur mu!

bileklerindeki

kiralık çivi izleri

pas mı tutar!

kan mı tutar!

kir mi tutar!

Sen!

öyle mavi bakma

beni deniz tutar...