Bir Müebbet Yalnızlık

Bir müeebet mahpusluktur yalnızlığım

Gözlerinde bıraktığım özgürlüğüm kısıtlıdır artık

Ne görebilirim kimseyi ne de duyabilirim sesini

Suretler parmaklıklara saklanmıştır

Ve yarımdır hep bir tarafı

Sesleri hep kısıktır ziyaretçilerin

Başkalarının duymaması için

Ya da tam anlamamak için konuşulanları

Dokunmak hissetmek değildir hiçbir zaman

Demir parmaklıkların arasından

Yalnızlığın soğuğu yapışmıştır demirlere

Ayazını bırakır uzanan ellerde

Küçük aralıklar göstermez gözbebeklerini

Göremez kimse ne seni

Ne içindeki kederi

İşte böyle geçer bir mahpusun ziyaret saati

Kısa ve anlamsız

İyi dileklerle biter

Müebbete manasız...