Bir Şiirin Bir Şehre Duası: İstanbul
Ne güzelsin İstanbul,
Çok güzelsin İstanbul.
Söylesene, nedir seni böyle güzel yapan?
Nedir seni bir bakışla insanın içine işleyen, bir ömür terk edilmez kılan?
Camilerin mi İstanbul, yoksa zamana meydan okuyan köşklerin mi?
Bir kuş tüyünün rüzgâra teslim olmuş zarafetini andıran bu kubbelerin mi seni bu kadar lâtif kılan?
Kubbelerinin üzerine sabırla işlenen, hattatların sadece mürekkeple değil, ruhlarıyla yazdığı ayetlerin mi?
Bir harfin içine koca bir teslimiyeti sığdıran o sessiz duaların mı?
Söylesene İstanbul,
nedir seni böyle vazgeçilmez yapan?
Denizin ortasında bir obelisk gibi duran Ortaköy Cami'n mi mesela?
Yoksa sarayların mı?
Konuşmayan ama bakan, dilsiz ama hisseden taşların mı?
Fısıldayan mı onlar, yoksa asırlardır içimize haykıran bir hafıza mı?
Nedir seni böyle güzel yapan?
Taşa can veren ustalar mı?
Boşluğa anlam çizen mimarlar mı?
Sokaklarında ağır ağır yürüyen kedilerin mi?
Sebillerinden sunulan, çeşmelerinden akan
O serin, tatlı sularınla doyan insanların ardından yükselen şükür mü?
Etrafını sessizce süsleyen çiçeklerin mi?
Yoksa her köşene sinmiş, görünmeyen ama hissedilen bir merhamet mi?
Söylesene İstanbul,
nedir sendeki bu ruh?
Beni böyle söyleten, böyle âşık eden.
Yok, sen söyleme İstanbul,
sessiz kal.
Ben sessizliğini dinleyerek bir ömür seni anlayabilirim.
Kalabalıklar içinde akşamüstü eve yetişmek için yorgun argın koşuşturan insanların acelesi mi seni böyle tatlı yapan?
Sokaklarında söylenen türküler, çalınan enstrümanlar mı?
O enstrümanların ruha dokunan tınısı mı?
Nedir seni böyle güzel kılan?
Pencerendeki vitrayların mı?
Taşların üzerine dantel gibi işlenen çiçeklerin mi?
Nedir seni böyle tarih kokutan?
Topraklarında verdiğin savaşlar mı?
Şehitlerinin kanı mı?
Onların arşa yükselen ruhlarının gölgesi mi seni böyle aydınlık kılan?
Söyle İstanbul, anlat bana.
Her detayından farklı sesler geliyor, duyuyorum,
fısılda bana...
Ruhuma...
Seni hissediyorum...
...