Bodur Şövalye

Zamanlardan bir zaman, bilinmez hangi diyarda

Yaşardı bir şövalye, yenilmez namıyla

Görseniz bir bodur, üstüne bir de sıska

"Nereden bulur bu gücü" diye sorarlardı şaşkınca

Yüzündeki o meydan okuyan ifadeyi görünce

"Vay be, konuşmasına gerek yok" derdiler

Onu pek küçümseyen bazı zâtlar dahi

Korkusuz heybetinden az çok çekinirdiler

Günlerden bir gün, şövalye kılıcıyla

Yine düello etmekte iken bir zâtla

Nedendir bilinmez elinden düştü kılıcı

Ve yenildi, fırsat bulamadan toparlanmaya

Namına inince bir gölge, beklenmedik anda

Şövalye kuşatıldı önü alınmaz bir hüsranla

Şimdi ne ki yürümek öyle heybetli

Geçmeye çekinir oldu insanların yanından

"Peh" dediler; "Bodurun söndü havası,

Gerçi hiç anlamamıştık; nedir numarası"

Süzdüler göz ucuyla, gülerek alttan alttan

Şövalye evinden çıkmaz oldu utançtan

Kapandı odasına günlerce, çıkmadı dışarı

Neredeyse hastalanacak oldu açlıktan

Süzünce aynada kendisini dikkatle

Anladı ki tüm gücü geliyormuş "inançtan"

Öyle ki inanç işleyince tümden kalbe

Bir bodur sıskadan yaratıverir şövalye

Cesur insan değildir hiç bir şeyden korkmayan

Bilakis korkularına rağmen yolundan sapmayan.

11.02.2015