Boşlukta

Gözlerinden yolculuğa çıkmak gibiydi

Sensizliğe kürek çekmek..

Belki unutmaktı yoldan geçenlerin yüzlerini...

Ya da acılarına dokunamamaktı..

Yağmurlu bir günün güncesiydi gördüğüm.

Boyası eskimiş penceremin önünden

Sığırcıklardan sonra

Öksüz bir kadın geçti ağır adımlarla

Acelesi mi yoktu hayata karşı

Yoksa çok mu kalabalık içi

Parmak uçlarından güler gibi ağlıyordu

Sonra eski bir aktirist gibi gülüyordu!

Ağzı dolusu küfürlerle

Köşede durdu

El salladı son seferini yapan is kokan trene

Bir ses duydu galiba! İrkildi

Arkasını döndü hiç görmediği ‘ gölgesiydi ‘ belki de

Tanımadı ama sarıldı... Sıkıca!

Düşüne

..... Hayallerine

Çatlamış dudaklarını araladı... Gördüm!.

Güldü

Elini tuttu

Gözleri kapalımıydı neydi.

Kısacık dalgalı saçlarını okşadı

Babası gibi gülümsedi

Ağladı kurumuş gözleriyle

Hiç aklına gelmedi

Annesi gibi ‘ acısı da ‘

Onca sorulmamış soruları da...

Biraz daha yürüdü

Yanmayan yorgun sokak lambasının altında durdu

Otobüs duraklarından her gün topladığı sigaralardan

Bir tanesini çıkartıp yaktı

Üşüyen sararmış parmaklarını ısıtırken...

Az ileride!

Bir araba durdu... Beyaz

Sirenleri çalarken

Biri mavi

Biri kırmızı yanıyordu.

Geceyi aydınlatarak...

Camdan gördüm

Kadının gür saçları kısacıktı

Gözleri de yoktu

Kadın kaldırımda duran

Susmuş gözlerini yanına aldı...

Karanlığın içinde olduğu yere yığıldı..