Caddeler Ve Hastaneler

Sımsıcak bir gün ortası

Mahşeri bir caddede

Kaldırımlar kadar yorgun

bir kadın yatıyordu

Başında gözü yaşlı bir dede

Sanırım kocası

Doktor yok mu diye çığlıklar atıyordu

Kalabalık arasından

Gözlerinden sevgi akan bir adam

Sanırım doktor

Kadının yanına vardı

Elleri kılıç kadar keskin

Yüreği sevgim kadardı

İlk yardım yapanların ellerinden kurtardı

İşte o an bakışlarım

önceki güne kaydı

Uzun hastane koridoru

Caddeden de kalabalıktı

On üçünde çığlık çığlık bir çocuk

Acılar içinde

Sanki elektrikli suda

çırpınan bir balıktı

Başında gözü yaşlı bir kadın

Sanırım annesi

Doktor yok mu diye çığlıklar atmıyordu

Çocuğu hasta anneler gibi

Sırasını gözlüyordu

Yavrusunun başını göğsünde tutup

Bir yandan mendille terini kurutuyor

Bir yandan gözyaşıyla yüzünü suluyordu

Son gördüğümde anne

Fırtına öncesi kadar sessiz

çocuk hareketsizdi

Anladım ki acısı sonsuza kadar dindi

Yaşlı kadın kocasıyla

Doktoru konuşuyor belki de

O çocuk toprak şimdi