Deli Gömleği Giyen Şiir

kapının önüne konulan ayakabıyım ben

cenaze evinde..

bir öpücük konduramayan yaşamın yanağına

kurumuş çatlak dudağım ben

kendi ellerimle giydim kolsuz deli gömleğimi

akla ziyanım ben

taze kenevir kokusuyum ben

hiç işlenmedim

içe çekilip üflenmedi dumanım

beyin uyuşturamayan

esrarım ben

bende öldüm öleceğim

ne kaldı şunun şurasında

üç günlük ömrün

son günüyüm ben

olacak mı benden sonrası bilmiyorum

bir bilinmezliğe alınan

son biletim ben..

''gelenler gidiyor gidenler hiç dönmedi''

nevrotik

(arataşınaokeydönerkenokeyyiyenadam)