Dili Damağı Kurudu Cümlelerimin

Görebilseydin bende ki seni,

bırakıp gider miydin kimsesizce?

Perçeme bıraktığın pembe panjurlu hayallerim

üstüme yığılmış yalnızlığın altında ezilirken

seni sevmeye sevdalıyken

vaz mı geçtin?

ne var sa hiç olmayan zaman içinde

bir varmış bir yokmuş-luktan...

Ki sen, derdime geldikçe kalemime dökülürdün.

dili damağı kururdu cümlelerimin

namusu kirlenmişe dönerdi kalem izlerim

Şimdi kaş çatıyor be yüreğim

halimden sen anlardın

bir tek sen güldürürdün yüreğimi...

O esmer sesli adamı öldürene dek.

Ah işte gittin,

öyle

sessizce, kimsesizce

sana yakışan şerefinle...