Divan Edebiyatı

-Diyelim ki, güzel huylu bir girdap. Biraz da aç, pişmanlıklarını kemiriyor,

Sivrileşmiş şüpheleriyle. Ben onu içime yeni sinmiş ormanımda buluyorum.

Savunmasız yaprakların arasında; bir yığın çaresizliğin içinde, diline kadar gömülmüşken aldatmacalara...-

Birinci Ruz

sıyır düşlerini, sonuna kadar yırt geceni

hiç bir melek kalmasın soğukta

ağzımız üşümesin, ört kalbimi bir dudak darbesiyle

edalı bir çığlık,

bir kelebek gibi açıyor koynumda,

bazı kirler masumdur,

çalakalem çizdiğimiz gecelerden kalan...

rue de portofino kokulu bir ömürden çaldım

bu çıplak cümleleri

ben altta o bir üst katta otururdu

her yağmurda kapısını çalardım heyecanımın

hiç açtığını görmedim beni

İkinci Ruz

parçaları birleştirince sen olduğu ortaya çıkıyor bu hayatın

ikinci kadehin sonunda ortaya çıkıyor menekşenin sarhoşluğu

dibine tünediğim bir Pazar gecesinde

Hep mi apse yapar umutlarım.

Hiç mi sökemez tutkularım, kökünden kuruyan düşlerimi.

İlle de, ille de bekleyecek miyiz,

bir şehvetimizi daha defnetmeyi...

Bazen şirret bir yalnızlık /

Etimden ısırıyor uykularımın.

Evet, en ucuz pişmanlıklar can pazarında satılıyor.

Kapış kapış defolu mukadderatlar.

mahrum mavisi bir zaman

benim hiç gökkuşağım olmadı

hep can havliyle sevdim ben

Farkındasın

İlmeği kaçmış bu cümlelerin

dağılıyor

sen o sözcüğü aldın alalı...

Nasıl ağlıyordu kelebekler

bulanık bir kadın

dibi görünmüyor

ne kadar eğilsem de kalbine.

Son Ruz

Şimdi

Bir divanın üstü, iki ruhun en üst katı

İki ürkek koridor, karışmış çıkmazları

İki nefesin dağınıklığı, dargın değiliz acılara

Lütfen bizi acıklı sonlarla mukayese etmeyin

Şimdi

Bir divan edebiyatı

Gıcırdayan ayakları

Ve daha kan gelmiyor pişmanlığımızdan

Ama yine de

Ben üç deyince

İnceldiğimiz yerden kopacağız