Dönemeç

dibekte buğday pulları

süzgeçten geçen domatesler

hırsla ovaladığın tarhana

kabuğu ellerine sinen ceviz

gölgesinde nefeslerimiz

hızla geçtik eylülden

intiharı seçti biliyorum

hala izi var düven çakılarının dizimde

bir daha görülmedi tarla kuşu

gök yüzü kırmızı olmasın

yer açın çocuklara

erebildikleri kadar baksınlar

kalan maviliğe

balıkları yıldız kuyruklarına takıp

gönüllerince uçsunlar

şimdi önemsiz mevsimler

kuşların isimleri çiçeklerin dilleri

sol yanımda buruş buruş bir hazan

avuçlarımdan silkeledim

çıtır bir ekmek kokusu özlüyorum

karabataklar yalı çapkınları

memleket diyeceğim olmuyor

dönemeç...

ucu açık son söz bu

biriktirecek ne kaldı

habersiz ölümler moda şimdi