Duyumsama

aşka dair,

saçlarının sarısına, bozkırına hazan

gözlerinin denizine katamaran olanım

ihtilal rüzgarlarımda kasırgalarımda bile

bir gülüşüne diz çöktürüp nefesini içimde söndüren,

d/evrimleştikçe kızıllığıma içimde türkülenen, dantellenen kadınım

dikeni kimin umurunda aşkın dedirtip en çok ta gül teninden, tenime batanım

hayata dair,

ey insanlık… hangi tecavüzün kasık ağrısı,

hangi cehaletin, çok bilmişliğin ulema sancısısın söyle

kabuklaşamayan hangi yaraların irin bekçisisin belli değil

ne adın ne de adamlığın kaldı... mevsim ayazına kış şimdi

yamaçlanma, bulutlanma boşuna gözyaşlarına

çiçek açmaz, açamaz artık masumiyet giden gitti sen kal sağlıcakla

aşka dair sevdam,

hazında, ıslağında tutuşuyorken solduyumda

hayata dair insanlığım,

buzdan ateş olmuş kor misali için için yanıyor sağduyumda

bu nasıl yanmak, bu nasıl yanamamak söyleyin dostlar

söyleyin ki biçarem olsun.. söyleyin ki,

gidesimin ve ölesimin adı kalasım, yaşama ve aşka tutunasım olsun…