Eksik Sayfa

​Zaman, cebinde kırık aynalar taşıyan sinsi bir hırsızmış meğer,Sen gurbeti yollarda sanırken,

O en çok içindeki sükûneti yağmalarmış.

Gitmeye yeltenirsin de, ruhun bir çivi gibi çakılı kalır;

Ne o şehri terk edebilirsin,

Ne de o şehre yeniden ait olabilirsin.

​Öykünürsün o zaman, hiç söylenmemiş o hüzünlü şarkılara,

Kendini Nazım’ın o devasa memleket hasretinde,

Varna önlerinde atan o yorgun kalbinde bulursun.

İçinde Ahmet Kaya’nın o hiç dinmeyen hoyrat rüzgârı,

Yılmaz’ın o vakur, o sessiz mahpusluğu...

Ve Deniz’in o yirmi beş yaşındaki dinmeyen direnci,

İnce boynundaki o korkusuz ülke sevdasıyla dimdik durursun;

Yine de bir adım öteye gidemezsin o rüzgârdan.

​

Çünkü hayat, başladığın bir kitabın orta yerinde kopan o sayfadır;

Ne hikâyeyi tamamlayabilirsin,

Ne de o eksik sayfayı bir daha bulabilirsin.

Zamanın fahişelikten hüküm giydiği o kuytu köşelerde,

Eskidiğini, her sabah biraz daha eksildiğini fark ettiğinde;

Uzağın aslında bir yol değil,

İçinde kanayan bir türkü olduğunu anlarsın.

​

Anlarsın da; her şey hükmünü giyer, sen o eşikte kalırsın,

Lakin o türkü, o rüzgâr, o direnç hep kalır.