Esaretinden Öperim

Saat kaçı ne geçiyordu bilmiyordum ama sen gülünce,

dünya çok güzel bir yer oluyordu.

Sonra gittin.

Öyle bir yandı ki canım,

Ben bir daha hiç üşümedim.

/

/

Galiba besmelesiz sevdim seni.

Bak şimdi;

Yüreğim bir tarafta, şerefim bir!

Hem alışmak, ölmekten çok mu zor ?

Değilse alışırım elbet yaşamaya yüreksiz,

Sevmeye en şeref/siz hayatları.

Ayrılığa devrediliyor bu aşkın velayeti,

Sen yoksun!

Yok'sun diye; yoksun zaten varlığı hiç kadar değerli insanlar.

Yoksun zamanlar, yoksun aşklar...

Ve bu kente kurşun yağdırıyorlar yılın dört mevsimi.

Gelsen diyorum bu bahar.

Ne fark eder ki ?

Üstüm başım nasıl da sen kokuyor böyle ?

Bir parantez hiçimde bile bulamıyorum kokunu.

Sahi kokun...

Hangi edepsiz masallara prenses olma niyetinde ?

Giderken bıraktıkların, renkte hafif manada ağır geliyor.

Her karanlıkta bunuyorum sanki sustuklarımla.

Biri tutsa elimden,

Yaşamam gerek.

Ama kim kalmış ki aşkından düşeni tutup kaldıracak ?

Kim bulmuş ki düşen bir aşığın ayak izlerini ?

Kim toplamış ki aşkın meyvelerini, bir çocuğun oyuncak sepetinden ?

Soluğun benden başka bir yerde soğurken,

Öyle bir düştün ki düşlerimden

Elinin sıcaklığını unutturdu bana uykularım.

Şimdi yüreğini kimde ısıtırsın bilemem ama;

Benimle aynı soğukta bir daha üşümeyeceksin.

Sensiz benden bir yok olmazken, bensiz sen gitti...

Ayaklarıyla gitse yetişirdim!

Ama o, başkasıyla gitti.

/

Hep çekip gitme, biraz da çek götür beni.

Cesaretinden değil esaretinden öperim...