Evdal

kalbimin ağzına dayandı gece

sokak lambalarının altına sığınıyor terkedilişler

hangi bekleyiş çürütebilir ki vedaları Evdal

bak yıldız üşümeleri kaldı avuçlarımda

içimin ayazında arafta kalan sözcükler

ateşli susmalarla örtüyorum üzerini

kapı eşiğinde büyüyor şehirler

gözlerimin tuzunda konaklıyor ismin

gurbetliği avuçluyorum çorak topraklarda

göğsümü yakıyor göçebe tozları

usul usul cümleleri deviriyor kirpiklerin

söylesene Evdal kaç asır sonra görmeliydim seni.