Eyvallah

Olağan zahirliğe vurulur artık

Hiçbir yola bekçi olmayan zaman

Manidar sokaklarda aldığın

Uzakları fısıldar âcizliğimize

Çıkmazların ortasında karanlık çöker

Kendi hirâsına çekilmiş kameri görürsün

Birden karıncalı hatırımıza düşen

Payidar izlerin nefesimize dayandığı

Yağız nameli o yâr olur

Toprağa susamış

Liseli bir yağmurun şiirselliğinde

Odamızda tütsülenen bahar çıkagelir

Gidersin!

Haberci kuşlardan duyduğuma göre

Selâmsız vedâlarını gönlüne resmediyormuş

Senli Picasso'lar

Ayrılık yanına muvaffak olmam

Nazım'ın hüznünü anlatan çay bahçelerinde Yokluğun feriştahını ânmamla başladı

Biraz da kısık ateşte

Demliyorum yarınları

Furuğ'un gözlerinden öpüyorum

Furuğ'un gözlerinden öptüğümden

Yine gidersin!

Korkutucu sessizliğin esmeyen kıyametinde

Burcu burcu kıyılan yaralarımızda

Kalbi durmuş yeryüzü gibiyiz

Sonlar toparlıyordur belki bizi

Periyodik olarak tümevarıyoruzdur

Âh nûru gülümseten saçların

Denizsiz şehirlere deniz olduğun

Olmayışların da sevilir

Bir gün tekrar buluşacağız sevgilim

Hikâyemizi büyüten o elvedâlarından birini Görebilmem için!