Gökten Mah Düşmüş Gibi Sîmâna

Şafakların güncesinden, aforoz edilen cismi

Adı, girdabında kaybolan kadının

Yontulmamış sövgülerde yunulurken ruhu

Belki de...

Gelişi güzel tarihlerde

Mor çatılı şiirler ağlayacaktı atide.

Kelepçeler vurulacaktı mazinin diline

Zulmedilirken yaşam bahanesine

Kibritler çakılıcaktı şehir çöplüğünde.

Ve ne aşklar yanacaktı kim bilir?

İbrahim odundan paye isteyerek;

Ölümü yaşamdan sayan,

Kaç sevdalı, kaç bezgin yürek

Yalvaracaktı kaderin sahibine.

Zamanla küllenmiş gibi görünse de

Kelepir aşklar

Gün gelip öyle bir lodos esecek ki

Zengin kalkışından esinlenmiş fikirlerin

Aklı baliğ- sükut süzgecinden geçecek

Yanağının rengi,

Cehennemden ödünç alınmış nar,

İçini dolduracak huzur, bilmediğin cennet kadar.

Yüzlere sürülen avuçlarda

Okunan duaların bereketinde iken nur

'Ey aşk sen nelere kadirsin'

Diyen cümleler saygı duruşundan dönerken

Ulvi bir tebessüm oturur

Gökten mah düşmüş gibi sîmâna.

10 Haziran 2012 / NÜS 15.45