Gölgeme İnanmakla Başladı Her Şey
Zamanla zamanın bir insan için ne kadar önemli olduğunu anladım.
Araştırmalar, tetkikler yapılmıştı.
Gözlem odasına geçilmişti.
Başla Renè, dediler.
Dr. Renè, gözlerini kapadı ve her şey o ânda başladı.
"Efâl-i kelimeler caddenin orta yerinde ruh-i dünyaya hâsıldı.
Ebedî şiirler satılıyordu dört bir yanda.
Bazen derin derin düşünürsün hâlini yaşamın.
Cehennem değil boşuna.
Bakıyorsun üstüne başına kir bulaşmış olanlar da var.
Ne tuhaf,
Halbuki aynı varlık sahasını soluyoruz hepimiz.
Neyi farklı yaşayabiliriz ki.
Kalpler bir, akıl bir, Allah birken.
Hissedilmiyor mu sanıyorsunuz.
Ya da anlaşılmıyor mu.
Herkes herkesi öyle iyi biliyor ki.
Yalan, kin, nefret, düşmanlık... yuva yapmış benliğinizde.
Biliyor musunuz, robot gibi yaşayanlar da var.
Özlerinden bi haberler.
Devr-i âlem değişiyor; ama en vahimi çoğu cânlar körleşiyor.
Dünyadan uzaklaşıyorlar." dedi Renè.
Gözlerini açtığında yapayalnızdı.
Tahammül edememişlerdi ve oracıkta terk edilmişti.
Anladı ki kendimden başka ve Allah dışında kimsem yok.
Ve odasından çıkarken kendi kendine kendisine iyi bak dedi.
Yalnızlık, karakteri şimdiki çağın.
Evet Renè.
Yalnızlığa alışmalısın.