Gülşendeki Son Gül İdin Sen

Zeyl oldu âteş-i aşkına gülşende kalan son gül

Elemim tiğ oldu delip geçti sinemi bağrım hûn

Yoğiken gecede necm, kamer gibi parlardı yüzün

Nerede bulur şimdi sabahı sensiz bu kanayan gönül

Ey firakından savrulduğum sen! Meryem'den masûm

Bahr-i kahr oldu, umman-ı ümit iken üç günlük ömrüm

İnmiyor melekler beklesem de tahtında Saba Melikesinin

Mai hülyalarda kaldı kara bir hançer gibi delen gözlerin