Hepten Unutulmuş

Nüansı dokunaklı

Haybeden rücu ederken

O nirengi noktası,

Farklı bir sıradanlık hanidir gizli

Ve saklı ötelenmiş nicedir perde arkası.

Sükûtu, rayici

Cibilliyeti, nüfusu

Durağan bir seyrin kıpırtılı neşesi

Hepten unutulmuş bir köşede.

Yana yakıla dön dolan haydi

Sus ya da haykır yürek dolusu

Kanıksa ya da yadırga istersen

Bir dokun bin ah işit

Sabret ve deme de asla, neden.

Yıllar yılı süregelen o eşsiz devinim

Biraz sağdan biraz soldan

Ortasını bul istersen,

Yine de yeniden

Bazen durgun bazen etken

O kalbin yarası

Biraz bıçak sırtı belki de yaşamak

Alabildiğine ve olabildiğince

Düşlerin engin deryası

Kavuşmak ya da terk etmek dediğin ne ki

Biraz şans zaman zaman

Yazgısı, sonrası tek beklenen

Hissetmek, istemek ise en derinden.

Bozmadan içini

Kırılsa da kalbin

Ses etmeden beklediğin o duvar dibi

Gönül dediğin bir demet gül:

Rengi alacalı bulacalı

Dokunmaya kıyamasan da

Her dem koparılası.

Nüktedan zaman zaman

Kanıksamaya mecbur kaldığın o devran

Ne yalan ne riya

Masum bir çocuk kadar akça pakça yürek

İster kabul istersen inkâr et.

Haricinde tutsan da benliğini

Vardır elbet yaşadıklarının bir hikmeti.

Kıt kanaat bir mutluluk ise düşen payına

Yetinmeyi bilmektir unutma

Sana görülen reva.

Aslolan koca bir yaşanmışlık

Sayısız iz dolu ve gözyaşı,

Nüansı ve tınısı her dem farklı

Varlık ve maneviyattır evrenin aslı.