Her Şey Sen Kalıyor Bana

Ben bu şiiri yazarken

Sen çok uzaklarda uyuyor olacaksın

Mutsuzluğun yorganıyla

Ve huzurun tarifini her geçen gün biraz daha unutacaksın

Unuttukça da yok olacaksın

Çünkü hataların telafi edilemeyeceği bir zamandasın

Nereden dönsen zarar

Ve hayata ihanet ediyorsun artık doğru bildiklerinle yar

Zamandan muaf edildin

Hiçbir akrep kılını kıpırdatmıyor senin uğruna

Bombalanan ülkeler gibisin

Her şafağı kanla karşılıyorsun

Filistin duvarında çocuğuna sarılan bir babayı anımsatıyorsun bana

Ardından mutlak ölümler bırakarak feda ediyorsun kendini

Oysa bir yüreğim var benim ve ellerim

Bir de adamlığım vardı sana verebileceğim

Şairim, kalemim

Ölüm yüzlü günler düşüyor artık takvimden

Düşler sürgünde büyüyorlar

Vatana hasret

Tamamıyla söndü şehrin ışıkları

Ve ay ceset gibi yatıyor gökyüzünde

Sen karanlığın diğer yüzünü görmedin hiç

Orada işkence ve ölüm satar geceler

Babası vurulmuş çocukların gözyaşlarıyla ıslanır toprak

Ve kötü yola düşürür dudakları acımayarak

Ya bir yosma yapar seni ve hayatı süzer yırtmacından

Ya da atar ölümün kollarına, kefensiz gömer seni toprağın altına

Liberal aşklar yaşarsın o coğrafyada

İşte bende her günün yarısı böyle dolar

Diğer yarısını ise sorma

Güneş Pagan törenleri eşliğinde beni geceye uğurlar

Çağ dışıyım

Kabul edebildiğim en büyük gerçeğim bu, bütün yüreğimle

Kendi ipini kendi çeken bir ahmakta denebilir aslında

Ne yapayım

Ölümün tuvaline düştü bir kere eşkâlim

Islık çalarak arıyor ve acıyı zamanla harmanlayarak

Bir türlü maskelemeyi beceremedim yüzümü ardından

Şimdi otur ve bir hayat düşün

Seni soluyan

Ciğerlerinin yarısını seninle

Diğer yarısını ise dumanlarla kaplayan

Ve şimdi bana cevap ver

Sen yaşamak mıydın?

Yoksa ölümüydün yar

Susadım hayatın bu kum kalabalığından

Ateşin gözlerime düşürdüğü serapta kaybediyorum seni

Yoruldum artık yarına

Adım atacak takatim kalmadı gün boyu

Karardım doğacak bütün sabahlara

Ve yoksulum yüreğinden sürgün yediğim varlığa

Uykusuz yollar çiziyorum şimdi gözlerime

Tek şerit!

Bu hayatı sana kaza etmem an meselesi

Beyhude dualarımla yükselemiyor kelimelerim arşa

Bu nasıl bir yağmurdur böyle, ben haykırdıkça yağıyor

Yakılmış köyler ve ıssız dağların arasında sırıl sıklamım

Bir sis boyu yol alamıyorum ayaklarıma ne zamandır

Sürekli bir hayalin göğsünde emziriyorum umudu

Eşkıyaların bela kokan alınlarından öpüyorum

Çapraz tüfek asaletinde bekliyorum ölümü

Yıldızlar bile kaymıyor artık tuttuğum dileklere

Ve gökyüzünde dağlanıyor yüreğim her gece

Feodal töreleriyle

Ölüm haberleriyle düşüyorum her gece ajans bültenlerine

Gazetelerle örtülü cesedimden düşen karelerle haykırıyorum sana

Birinci sayfa haberlerinden

Ve hasret türkülerimle çalıyorum seni tanıdık kulaklara

Bildiğin bütün adreslere bildirdim eşkâlimi

Paleolitik çağdan kalma bir portre taşımıyorum hüviyetimde

Hala nemli kirpiklerim

Ağıtların bile taşıyamayacağı kadar ağır bir yük duruyor dudaklarımda

Ellerimde ise sübyan çıbanlar tünüyor durmadan

//Sırf adım gözlerine değebilsin diye bunca ölüm

Bu aralar seni işte bu kadar çok özledim gülüm//

Hadi gel bana ölüme yakalandığım yerden sarıl desem

Ve açsam sana özüne Araf sinmiş bağrımı

Gelir misin?

O zaman hercai menekşelerim yaza kafa tutabilir sabırla

Ve kanayan yaralarım bile aşk kokabilir gelişinle

İşte sen

İşte ben

Aşk ve ölüm birde

Organik insan yetiştiren köylerin ağaçlarla kaplı yollarından düştüm hayata

Bak orada vatanım

Yüzüne karaçi elinden acı işleten bir anada saklıyım

Hayatım, çocukluğum

Orada aşkım ve şarkım

''Bekleme

Ben sende güneşi bulmaya geldim ''diyor inatla

Nerede olursam olayım kavgayla büyümeyi öğretti bana hayat

Şimdi genzini yakan bu koku cesaretimdir, korkma

Haydi, soyun korkularını şimdi, çal güneşin anlına

Sönsün artık bu sonsuz ateş

Bak burada ölümlerle dirilen bir aşk bakıyor sabahına

Bütün pislikleriyle kuşatıyor bizi hayat inatla

En güzel kıyafetlerimizi parçalıyor üzerimizden

Oyuncaklar sunuyor, elleriyle söktüğü yüreklerden

Ve beşikler hazırlıyor kapı demirlerine bağladığı lastiklerden

Görmüyor musun?

Köklerimizi de kesti artık toprağın rahminden

Ve sevinç dolu hayatın çocukları kaçıyor yüzümden

Şimdi geleceksen bana yüreğinle gel, ellerin titremesin

Ödünç aldığımız bütün acıları geri verelim

Aşkın haysiyetine bağlı kalarak incinmeyelim ve incitmeyelim

Acılara yoldaş son bir sigara yakalım yorgun yüreklerimizde

Ve bir birimize bakıp ağlayalım

Ki görsün herkes sevdalı kirpikler nasıl ıslanır

Bir kadın nasıl sevilir incitilmeden

Görsün herkes aşkı, alfabeden arakladığımız benzetmelerde

Bulutlara da haber salalım

Salalım ki yağsın artık

Yanıp kavrulduk çünkü vuslat çölünde

Biliyor musun?

Yakama iliştirdiğim bu sevda hiçbir zaman beni rahat bırakmadı

Unutsam ölürdüm

Sevdim

Ve kocaman bir yalnızlıktı dönüp geldiğim

Hayattan aldığım özel izinle son kes sesleniyorum sana

---Ellerini uzatabilecek misin?---

Şimdi sana oradan öylece bakmak yakışıyor mu söyle

Söyle yakışıyor mu karanlığına yaktığım mumları üflemek

Dudaklarında gebe bir aşk duruyor, nasıl göremiyorsun

Ve doğmaya başlıyor iki kelimenin bağrında, bırakmıyorsun

Bu sancılarla bitip giderken kendine bile acımıyor musun?

Gökyüzünden mavi trenler geçiyor bak

Gökyüzünden mavi trenler geçiyor

Gökyüzünden mavi trenler

Gökyüzünden mavi

Gök yüzün den

Kana bulanıyor

Ve başka bir ütopyada bu adam halen seni konuşuyor