Hiç İnsan Biraz Ölür mü

Tek göz odalarında ışık yanan evlere

Benzerdi yalnızlıklarımız...

Sevinçlerin uğrağı sayılmayan yüreklerimiz

Harbi...

Mum yanığı kokardı

İlk rengini çoktan yitirmiş loş oda

Her gecenin ertesi aynı olan

Akşamdan kalmalar...

Şevkatten yoksun

Tek güzel söze tövbeli gibi

Dilimizden pelesenk küfürler

Düşerdi...

Bal rengi gözlerinden süzülen acıları

Tebessüme çevirmeye kalkan acemi

Bilirdi ki yetmez ölçüsüz sevmeleri

Belki ondandır sevmelere yeltenmeyişi

cancağızım ...

Belki bir bardak suyun çıkardığı fırtınada kaybolmak bir kaçıştır...