İki Sancı

Biri bir dağın üzerinde

Biri bir başka dağın...

İki sancım var benim.

Doğumunu uzak hayallerin sınırlarında

Haddini aşan yalnızlık şarkılarıyla bekleyen...

Sevgili dünya,

Senden ilk defa kararınca tahammül diliyorum.

Biliyorum

Daha önce sana sırtını dönenler içinde de

Aynı tasaları sayıklayanlar vardı.

Belki içine saklayacak kadar

Upuzun gecelerin

Karanlık mahzenlerin bildiğimiz kadar

Geniş değil dardı.

Ama kaçanlar için

Kırmızı şehlalığını sırtına giyen şamanın

Dağları

Ve

Yaban ördeklerinin yeşilliği kuşatmıştı onları

Onlar,

sığmayacak kadar çoktu

Ben ise

Çok olmayacak kadar sığ...

Sevgili Samanyolu,

İki sancım var benim

Biri bir gezegenin yükleneceği kadar ağır

Biri bir diğer gezegenin...

Hangisini seçsem uçurum

Hangisini seçsem kördüğüm.

Gördüğüm

Gece rüyalarımda bir kara sakallı ihtiyar.

Yılların eskittiği bir çıkmaz

Çıkabilsem sancılarımı da sevmek isterdim.

İki sancının biri tarihin en eski yarası

Ya da kalbimin dönek karası

Emin değilim.

Olabilsem

Dokunmayı isterdim parçalı ruhların kanatlarına

Ellerimi çekmeden, çekemeden

Yakardım parmaklarımı.

Kanatlar parmakları yakar

Sancılar kaybolmuş insanları.

İki sancının diğeri modern zaman hülyası

Ya da kirlenen zihnimin fukara telaşı

Bilmiyorum.

Bilsem

Kendimi atacak uçurumları okşamaz

Boğulacak denizleri düşlemezdim.

Sancısını düşleyen insanın düşleri de sancılıdır.

Sancılı gözler,

Doksanların tüplü televizyon yayını kadar

Karıncalıdır.

Karıncalar sancıları da taşır mı sırtlarında?