İntihar Düşleri

Kuzey yıldızına bakan mavi gözlere kara bir bulut çöker,

Yağmur çiseler işkence serpilmiş vücuduma

Lakin bu denizde kopar salaş bir fırrtına,

Sandallar alabora olur,

Titrek kıyılarına umutlar savrulur...

Sarardığım kadar yakınım sonuna senin acımasız başlangıcına..

Gökkuşağında barınamayan bir rengi seviyorum, aldırma..

Karanlık yüzüme değil küf kokan tenime gülümse, sırnaşma..

Sakın acıma...

Aydınlık sokaklara inat kapat ışıkları caddeler değil,

Gülümsemene aşina kömür soluyan şehrim ağlasın...

Taş duvarlara sırt veririm,

Sen sıcacık rüyandan asla uyanma..

Bileklerim kanar..

İğne atmadık vücudum titrer ama üşürüm sanma...

Aklımı kemiren intihar düşlerine kararmış bir zindan ve keskin bir ustura

Kazı kokumu eğer ki teninden çıkarsa...

Siyaha boyama artık tırnaklarını ve sen kokan saçını

O benim rengim ve sen onu hayasızca unutuverdin...

Suskunluğumu asla hafife alma

Konuşursam ağır gelir..

Kaldıramazsın...

Unutma mecbur değilim sana...!