Kaldırım Üstü Atıflar

Topraktan çıkma birer lahitti

Tozu toprağı yutan

Tozu dumana katan transparan bir ten

İnsanı aşil kirişinden tutan

Güneşin şavkını daima üstünde bulan

İçli bir şarkı kadar mahzun,gafildi

Avuçlarımın ilk vasisi

İlk çizgi karakteriydi kaldırımlar

Yalın ayak ve mahcuptu çocuklar

Yalın ve yakındı aşklar

Toprak kadar üretken

Gökyüzü kadar derindi kulaçları

Gün gibi aydınlıktı sonra günahları

Çocuktular,aştılar,açtılar

Sofada emekleyen ilk mizan

İlk mizahi lisandılar

İstişareye aç tüne mestur

Ömre en düzayak destur sabidiler

Fikri zikirden uzak tutmayan

İlk empresyonist dalganın tanığıydı kaldırımlar

Kırılgan ve nezihti çocuklar

İnanç şahikasında arzdı bütün aşklar

Bir bir yalanlandılar

Cam kırıklarından öğrenmişlerdi ayrılığı

Bütünün pekala parçalarına ayrılacağını

Ayrılığında ömür törpüsünden farksız kılınacağını

Bilmek istediler,eşeleyip gördüler

Mezuralarla ölçülemeyecek kadar büyük bildiler hayatı

Gözleriyle algılayamayacak kadar devasa

Oysa bir karışlık hülyaydı anlattıkları

Bir ömürlük hibeydi dudaklarına yasladıkları

Bir ana derlenen mutluluktu anladıkları

Ve en büyük yalnızlık kırıcıydı kaldırımlar

Çocuktular,saftılar,zayıftılar

En önemlisi delişmen birer yalnızdılar

Dirseklerimi kavrayan dizlerim mi

Ellerimi avuçlayan kaldırım taşları mı

Yoksa saçıma tutturduğum kırmızı bir firkete mi

Çocukluğumun lafazan hâli

An be an seğiren özlemin mümessili

Belki de küçük bir öykü tekririydi bendeki

Küçük ama hâyâsız tek betimleyiş

Küçük ama kaygısız tek derleyiş

Çocuktular,yaştılar,yaş aldılar

Engin duyguları arşınlayan ilk aşk olup

Birbiri ardına paçalarını masumiyetten sıyırdılar..