Kar Düşer Gözyaşıma

Sabahların mahrem serinliğin de

Buğusunda taze ekmeğin

Ve ilk kanat çırpışında serçelerin

Ve kavgam onurum günün üstünde

Üstünde nefesimin

Baş eğmediğim yüzümün akı sevdam

El pençe etmediğim

Dimdik göz kırpmadan ölümlere gittiğim

Sular gibi akmışız göze göz dişe diş

Ne başı duman dağlara ne özü yanmış türkülere

Ne çağıldayan ırmaklara

Ne de

Yağmurdan önce çatlayan toprağa

Sığmamış içim

İnsan oluşumuzun terini kurutmadan

Mazluma el uzatmayı unutmadan

Diken diken kanayıp kendi içimize

Canımızı atmışız bir bakışa yanmışız oyyy

Hicran düşmüşüm oyyy hasretim

Öpüşürken kuytuda gölgeler

Ne zormuş ağlayamamak oyyy ben öleydim

Sesimde hala kuşku gözlerimde veda

Sen misin nefesimden dökülen

Sen misin yani desipte ciğerlerimden sökülen

Yani boğazıma duran her lokmada

Acıyla mı beslenir zehir zemberek sevilmeyen

Hayat kavgam dişimle tırnağımla

Kimselere eyvallah etmediğim

Tuzlu gözyaşımıza sardığımız acımız

Üstümüze inen akşam üzerlerinde

Sızım sızım sızlar sevda yaramız

İki büklüm

Doğan her sensiz gün

Bilenmiş bıçak yüzü deştikçe deşer can evimi

Bir tek bu yıkar çaresizce beni

Ay şafağı kar düşer efkârına

Üşümekse mesele seni ayazımsın avazımsın

Düşmüş içime çoktan çığın

Bir ben miyim sahipsiz bir başına

Gam yemem hani sırtımdan vursalar da

Hani dem düşer ya acıya

Sızısında sevmek sancısı

Gölgelenir vuslat

İste o zaman

Ne zordur ağlayamamak