Karım Eridi

kar eridi.

en sevdiğimdir eriyen kar.

soğuk ve beyazdan griye dönüş hali.

parmaklarımı batırdığımda içine

önce çığlık atar sonra

kaçar.

ilk heyecandır su.

içince kana kana içini temizler

ve

yangınlar küllerini toplar da

kaçar.

bulduğu deliklere.

köz böyle olur,kar örtünce de kömür

ve ben

kar eridi yağmur sandım

/ne sanarsan san ben karım/

benim karımdı yıllarca beni çeken

ve ölü çocuklar gömen tenine

her sabah nemli gözlerle uyanıp

bana 'aşağılık' olduğumu hissettiren

bakışların sahibi.

sevdim yine de.

çok kadındı karım.

her gün başka bir ruhla birlikte.

sevdim yine de o hümanist yanını.

en çok,saklayamadığı sırlarını

gece yarısı kesik kesik sayıklamalarını..

kar yağdığında ki yüzündeki hüznü

anlatmazdı çoğu zaman

kara benziyordu yine de.

git gide eriyip,grileşen.

sessiz çığlıklarıda vardı üstelik.

öyle basit kadın değildi yani karım

her iş gelirdi elinden

sık sık ağlardı,anne olamadığından

ve ben yüzüne vururdum büyük zevkle

duygusal değildi

ağlardı hep ama değildi yine de.

hayvani duygularım sebebiyle..

ve ben.

karlar erirken seyrederdim

bir adam buza basıp kayarken

çocuk annesine kızıp ağlarken

ve severdim

komşunun yeni aldığı lüks arabasına

güvercinler sıçarken.

ama kadınlar ya da adamlar

başarmak için birşeyleri

çabalayanlar en çokta.

gülerim.

sık sık kar erir.

karım erir.

ben eğlenirim..