Kaybolan Kağıt Gemiler..

birini seveceksen,

sevdiğinin camdan bir kalbi olduğunu bileceksin

inanmayacaksın onun "ben hiç bir şeyi takmam" havalarına

kötü konuşmayacaksın

kalp kırmayacaksın

bileceksin o kalpte sen olduğunu

seviyorsan

bakmayacaksın bir başkasına

onun yüzünden başkasının ki olmayacak aklında

seviyorsan,

yalnızca onun olduğunu hissettireceksin

gözlerine baktığında unutacaksın her şeyi

kaybolacaksın gözlerinde

sonsuzluğu arayan bir çocuk gibi..

bir gülüşüyle mutlu olacaksın

seveceksin dünyayı dağı, taşı güneşi..

hiç bir kural tanımadan, olduğu gibi seveceksin onu..

ve seni sevdiğini bileceksin

inan ondan başkasına dokunmak istemeyeceksin

aklın onda olacak kalbin gibi

zaaflarına yenik düşmeyeceksin

sinirlensen de yansıtmayacaksın

üzmeyeceksin en değerlini..

karşında ağlarken biricik sevgilin

onu bin parçaya bölmeyeceksin

izin vermeyeceksin dilinin konuşmasına

susturacaksın yüreğinden kopup gelenleri

dilinin ucunda duracak öylece

söylemeyeceksin!

sarılacaksın, öpüp teselli edeceksin

ayrıldığınızı söylediğinde bile..

karşılık beklemeyeceksin hiç bir şeyden

bittiyse bitti

ağladın zırladın gözlerin balon gibi oldu onu ilgilendirmeyecek

boşuna kafasını şişirmeyeceksin

güçlü olacaksın her zaman..

o senin en çok bu halini severdi unuttun mu?

güleceksin, kendini zorlayacaksın belki de

bir tutam suni tebessüm uğruna..

etrafına farklı içinde farklı yaşayacaksın onu bir ihtimal..

istediğin kadar efsaneleştirme özgürlüğün olacak

vanaların en gereksiz yerlerde hep su kaçıracak

üzülme! sayende bir damla suya muhtaç olan taş kalpler sulanacak

seninle can bulacak "değersiz" ruhları

açacak bin bir çiçek toz pembe..

o farkında bile olmayacak kime ne!

sen hep gülümse, gülümse kaderine...

***

suya salıverdim sizi kağıt gemilerim..

özgürsünüz..

mürekkep kokunuzu bırakın da gidin..

şiirin iskeletini oluşturan biricik efkârdaşım Aykut Göktuğ Soylu'ya sonsuz teşekkürler.. :)