Közyaşlarım
Kırmızı bir yaprak düştü ö(mür)-lüm-den
Kırıldı dalımdan bir çıkıntı
Çöktü dik omuzlarım
Yavaşça eğilip aldığım onurum
Gurura büründü
Siper aldım sözleri
Usul usul çıktım odamdan
Savruldu uzun eteklerim
Ve savurdu rüzgarı tek tek
Kaybolan bakışlarından yüreğime doğru bir off çekerek
Sildim gurur silgimle adını sonkez
Ve anladım
Senin de geçmişteydi adın
Kanatlarımı yokladığım avuç içlerim
Kurudu sorgusuz
Kırıldı ince bileklerim
Burkuldu
Tüm bedenim kıvranırken
Yüreğime bakamadım mağrur
Sağ omzuma yattı halsiz başım
Dinlemedim gözyaşlarımın isyanını,
Bastırdım
Püskürttüm tüm acı düşmanlarını
İçimdeki çocuğu bıraktım öylece hıçkırıklar içinde...
İstediğin tam da buydu sanırım
Başım dik
Terkettim içimdeki seni sessizce
Kanı içime bulandı köryaşların
Közyaşlandım yüreğimde
Ve yaşlandım gururum üstüne
Adın üstüne
Çektim namluyu gözlerime
Tetikte bekledim
Hayalin geldiğinde vurmak için gözbulanıklıklarımı
Yangınlar yetmedi mi?
Yazgılar
Peki ya?
Çıktım gidiyorum artık
Ardıma bakmadan
Dönersem namerdim
Mutlu kal!!!...