Kül ve Akşam

Su gürültüsüyle uyandı,

daracık sokaklardan geçiyor bir akşam

kardelen kadar mağrurdur ölüm bile belki

yaşamın ve ellerinin deltasında

pusup kalmış nefesler,

delirten bir sessizliğin ortasında

gülkurusu gibi kokmuyor artık ağzım

neyi sussam, sağır bir küfre dönüşüyor yüzüm!

yürüdüğüme inandım,

ki duruyordum ve susuyordum soluksuz

elim düşümdeydi, düşüm cebimde

kül ve intiharlar vardı az kullanılmış

tüttürdüğüm sigara gibi dumanlı...

ve tükürdüğüm sokak gibi sabıkalı..

sarışın bir ihanet yine sokağımda

hayır diyor gözlerim,

kancık bir hüzün bu!

susuyorum...

bütün sözleri ayak bileğinden keserek

şehrin ortasına atılan bir bomba gibi,

içimde kopuyor kızılca kıyametin

hayat dediğimde ne kadar ürküyorsan,

'ölüm' dediğinde öyle ürküyorum yaşamdan...

yaşamı bir kenara bırakıp, ölüme koşuyorsun

yalınayak ve şuursuzca,

bilmiyorsun

ölüm senin bakışların!

bir film gibi bitiyorsun

diyemiyorsun,

geriye bir kül kalıyor şarkılardan

bir de akşam...