Kuldan Kuyudan Karanlıktan

Aralık uykun

Sızmış dilinde acı

Kayıp ne götürür yalnızlıktan başka

Karanlık duvarların rengi korku çağırır

Esarette evin sessziliği, sensizliği eklediğinden beri

Suya gider de bir çocuk gibi

Anne gibi özlemek

Doldurmasa da yerini

Şafağın tekerrür

Acemi duan gönlünde

Mutlu yüzler hep açılan ellerin arkasında

Çökmüş dizlerin umut çağırır

Alıp yakar kâbusları güneş, uslandıran aydınlığı çekip duvarlarına

Davet eden ezanda ürperir gibi

Saf gönüllere dizilmek

Huzurda dinlenir alemi

Sancısı hayat

Biriktirir ecrini sabır

Zaman ölüme akar usulca

Önüne çıkar kader bir çizgiden sona

Boyutlu âlemin mahluku, kalabalık kadar bir yalnızlık

Âlem, âlem üstüne kıyam

Hedefi Cemâl'e rükû

Toprak, Toprağa sürülü sücud

26.03.2014 / Yalnızlık Odası