Kumbara Hırsızı

harcına tepeleme acı koyulduğunda

tutanlardanım;

bir tutam mutlulukla renk alanlardan.

ne kadar ağlarsan

o kadar çürüyor kökün;

her an düşecekmiş gibi sarkıyorsun

kokmuş ve ince bir bağla

tutunduğun hayatından.

nedir büyüten insanı;

nedir bugün tekbaşına

düşmene izin vermeyen

bir zamanlar

annenin kucağına alarak

indirdiği salıncaktan?

kendi kumbarasının

hırsızıdır insan;

zamanı,

onca yıl biriktirdiği

kendinden çalan.

çocukken rüyalarımda

rüzgara koşan

çok güçlü bir atdı babam.

günahını mı alıyorum acaba

hayatım boyunca hiç yoktu derken;

yoksa çıktı bana geliyordu,

ayağı kırıldı da

yol kenarında vurdular mı başından?

hiç bilmediğin bir şeyi

geçiremezsin aklından.

avutmaya yeter seni

kendine çıkardığın pay

mutlu bir masaldan.

atlar ölür,

hayatta kalır

annem gibi prensesler

pamuktan.