Kundakta Ki

sessizliğe perçinlenmiş kundakta

saçları aklaşmış bir adamdı sol yanım

ve aşk dan doğmuş oluşundandı

çocuksu tavırlarında mahir delilikleri

vakit ninnilerinde öğrenmişti belki

söylenenin gerçek den uzak oluşunu

yarına küskün soluğunda mahrem ettiği

ömrü olmuş doğum lekesini

acının içinde ki inkarı ''son'' sözcüğüne

buğusu silinmeyen camların ardından

gözyaşında ki hayal renkleriyle ağlardı

ruh halinde hazine olmuş umudu

çentik eksiltmeyen takvime yenikti

güneş yanığı doğmuş gecenin içinde

kaybolan yıldızların ipliğinden

olmayan visale yamalar dikerdi