Kuzeye Küsmüş Pusula
tarih şimdiyi karalarken kara kaplı defterine
şehir efsanelerinde adımız geçmiyor artık
çanlar bizim için çalmıyor
lafazan mahalle kadınlarına artık malzeme çıkmaz bizden
ismimiz okunmaz cızırtılı polis telsizlerinde
tekil birer gölgeyiz artık dünyada
kuş uçmaz kervan geçmez dağlarda yitik birer adresiz
ıssız…
sapa…
bir başkasını suçlayıp ta
kimsenin günahını alma
biz sis bombaları döşedik aşkın patikalarına
kendi karanlığımızdan korka korka
korktukça, yeni acılar doğura doğura
lanetli bir kavmi taşlar gibi
biz taşladık aşkı
ebabil kanatlarımızla
artık ne ben kuyulara düşecek Yusuf’um
ne sen yollarımı bekleyecek Züleyha
kendi açtığımız uçurumlarda
haritasını kaybettik mutluluğun
aşk dersen
kuzeye küsmüş bir pusula
hak eden hak ettiğince yaşasın sevdasını
aşk…
selam bile vermesin artık
bizim gibi korkaklara