Mahcubiyet

Tesadüfen

Kaldırdı gözlerini

Baktı

Acelesi ayaklarına vurmuş

Meşguldü

Durmadı

Yürüdü sonra

?Doğru mu? Gördüm' şaşkınlığıyla

Tekrar kaldırdı gözlerini

Son kez

Ve belki milyon yıl bakakaldı

Süzdü utangaç yüzümü

Süzdükçe suratı ekşiyordu

Tam da acıyacağını belli ederken

Tuz basılmış jilet yarasına

Acısı suratımda

Yüreğim ezikliğe mahkûm

Önüme düşürüp Yüzümü

Küçük bir çocuğun elinden tutar gibi

Kızgın ve ağır bir mahcubiyetle

Son nefesi verir gibi

Ayrıldım gözlerinden

Koşup elimi tutmadı

Hoşçakal bile demeden

Ayrıldım