Mahpus

Kurudukça toprağın kalbimde, ağlıyorum

Çamurlaşsın istiyorum yüreğimde

Yürüdükçe bulaşsın başka tenlere

Ben ağladıkça aksın gitsin

Kirletsin her şeyi, beyaz mermerimi de

Talan etsin ne varsa, essin

Kimse huzur bulamasın benim tenimde

Çamurlaştıkça toprağın, yüreğim yeşermekte

Aşınmakta sana olan özlemim

Sen yaprak döktükçe bu şehirde

Toplamak için nöbetteyim

Sensizliğe dair tek iz görülmedi

Mermerim soğuk, özlemin ile

İzlerine mahpus toprağım da, ecelim de...