Maviye Sakladım Seni

Maviye sakladım seni

gökyüzünün değil,

intihar etmiş denizlerin uykusuna

Adını,içimde kırılan zamanın

en dilsiz,

en kanatan sızısına bıraktım

O günden beri göğsümde

kanı çekilmiş bir çan sallanıyor

Nefesim,

kendi kabuğunu kıramayan kör bir tohum

karanlığın en dip boşluğunda

susmayı filizlendiriyor

Gözlerim ise ışığı değil,

yokluğunun o ağır milini taşıyor

Ben artık

Seni değil,

sana inanırken avuçlarımda

tomurcuklanan

bütün mevsimleri kaybettim

yalnızca adı konulamayan

uzun bir yokluk

kök saldı derinime

Kirpiklerimin ucunda biriken

sessizlik,

içimde parçalanan bir ufkun

tozunu savuruyor şimdi

Önce kendi sesimden çekildim,

sonra adını,

başkalarının ağzında üşüyen

yabancı bir harf gibi duydum

Yüreğime

haritalardan silinmiş bir şehir çöktü

gece olunca

bacalarından duman değil,

susturulmuş çığlıklar yükseldi

Kaldırımlarında yalnızlık,

cam kırıkları gibi battı

ayaklarıma

Dilim,

asırların pasını emmiş

kör bir anahtar

çevirdikçe her kapı,

beni biraz daha kendime kapattı

İçimde binlerce kuş

aynı anda göğü terk etti.

Kanatlarının bıraktığı o devasa boşluğu,

uzun süre susmak sandım

Ve bazı şehirlerde sabah olmaz...

Belki de güneş,

yasın bu kadar derin olduğu yerlere

doğmaktan utanıyordur

O günden sonra,

içimde kalan son maviyi de

susturdum.

Seni

hiçbir ayrılığın

ulaşamayacağı yere bıraktım

Maviye sakladım seni

Sonra,

Maviyi de kaybettim....