Mazi

masum bir yel eser bir temmuz akşamı

mazinin kara saçlarına

içli bir ah

sabah sabah

kaşır,kapanmaz yarayı,deşer derine

ve bendeki sebil akar,efkarlı efkarlı

hafızası bulanık

teni yanık,zamanın kızıl avuçlarına

farkında değilsin ki

değen rüzgarın nefesim olduğunu

sıcaklığımı hissettiren ıslaklığın

içine gizli gizli dolduğunu

katre katre yağan,kar tanesiyim zemherilere

hüzünlerime sisler çökünce

fecr vakti düşlerim üşür

ve her sıtmada,kanlı dudaklarım mazimle öpüşür

incinir

gücenir,irkilir buralarda uzaklığım

saklı bakışlarında dağılır giderim,saman alevi gibi

ahraz dilim

son bekleyişim

son kurşun gibi,fırlar dilimin kınından

ister feryat de

ister isyan

duysun sesimi yaradan!

o kocaman ellerinle ıslanmış yanağımı avuçladığında

büyük bir veda kaldı derinde

şimdi sanma her şey eski yerinde

gayretledikçe dik yokuşları

kayıplarımla zorlar,nalına çivilendiğim hayat

ve giyinir yenilgim bayramlığını

kalmaz böylece,dilimde hiç bir tat

şimdi bu mazi ne yöne doğru akarsa aksın

biliyorum ki artık

bu saatten sonra sen bana haramsın

sevmek fedakarlıktır,uzaklığı hasretten başka şey vermese de

sevmek kanaatkarlıktır,hep alıp alıp,hiç bir şey vermese de...