Notasız Feryat

Sabrım,

Notasız feryattır gökyüzüne,

Yollara,

İnsanlara,

En çok da akşamlara...

Sükunetin kanayan yarası olur mu?

Sabrım oradadır aslında...

Tam ortasında.

Çatlak bir beton zeminin altında

Boğulan çığlıklarımda.

Duyduğum her ses

Kulaklarımda deprem !

Ruhum,

Bir beden daha inceliyor...

Gülümsemek güzel bir eylemdi hani?

Dudaklarım?

Gözlerim?

Cezalı mısınız?

Kar bile daha toprakla buluşmamışken,

Nedir bu üzerinizdeki beyaz soğuk?

Gözlerime bir ırmak sokulmuş,

Dinleniyor gibi...

Birden vazgeçiyor sakinliğinden !

Vurgun iniyor pınarlarıma,

Bardaktan boşalırcasına...

Zaman akıyor ya hani,

Ya suyu çok derin,

Ya da ben

Yüzemiyorum...