O Kadar Uzakki Gülüşleri Bana

Şiirlerde bile sana veda etmek o kadar zorki

anlatamam sana susayan kalbimi

hiç görmedin yanağımın altındaki titreyen elimi

soğuk yemişcesine ağrıyan belimi

ağlamak istiyorum sana yazdığım mısralar arasında

bir kız sevdim sanki şehrin öbüryakasında

o kadar uzakki gülüşleri bana

ve ben o kadar aşığımki ona

fırtınaya kapılmış çalı parçaları gibiyiz

her yel estiğinde o kadar uzak yerlere savruluyoruz

Belki özgürüz ama ama yavaş yavaş ölüyoruz

bir adam seni sevdi ve yazdıkça yazdı

ama hala bütün kelimeler sensizliği anlatmaya azdı

terkedilip geride kalıyorsan şair olmak sana farzdı

yeter artık zaman gittikçe gidiyorsun

utanmadan anılarmı götürmeye çalışıyorsun

yarimi aldın kanadım

gözyaşlarımı kururcasına ağlattın

kendine gel zaman sen bu çoçuğa napıyorsun?