O Vakit Şehir / Hoşça Kal
Ömrümün yeminidir; kalbimdeki mevsimsiz kar
Ve adının geçme ihtimali olan bütün baharlara
İmansızım artık ben...
...
Seni sevdiğim kadardı şehir,
Sen bende olduğun kadar yakışıklı,
O vakit her şey yasaktı,
El ele tutuşmak misal, değerken dirseklerimiz birbirine; sokak ortasında avaz avaz,
Misal büyük suçtu ?' Seni seviyorum''
Öyle ki ! Biz söyledikçe isyan çıkardı başka dillerde,
Çok kan, çok savaş...
Ve bütün kapalı mekanların günahıydı; öpüşmek,
Bilinçsizce çiğnerken biz tenimizde yasakları...
Masumdu Aşk...
Şehirdi mucize ve sevmek seni mucizevi bir şeydi her biçimde
O vakit, ölüm beğenirdim ben gülüşünde kendime,
Olur da bıçaklarsam gamzeni diye...
Oysa ben gamzende yaşardım geceleri,
Şimdi ölüm bile az geliyor aynı gecelere,
Hatırladıkça yüzüne attığım çizikleri,
Bıçaklarken kendi etimi öldüresiye...
Ve aynı şehir kocaman bir yalan artık
Söylenmiş sözlerin iadesi yok çünkü hiçbir makama
Hiçbir çocukluğun affı da, Tanrı katında
Bu yüzden çok ağladım,
Her seferinde bir iz bırakarak ardımda,
Biliyorum ayıp ve zavallıca,
Lakin en güzel erkekler ağlar,
Ve bazen şarkılar...
Erken ölünce Aşklar...